Αντιψυχοπλακωτισμός, αισιοδοξία, γέλιο, μπαλίτσα, ποταπά άσματα, ωραία τρέλα, να φέρουμε... Τούμπα την κάθε στεναχώρια, για να Ζούμε Μεγάλες Στιγμές

Αποστολή άρθρου επισκέπτη “6700 χιλιόμετρα σε μια κόλλα χαρτί”

Αποστολή άρθρου επισκέπτη “6700 χιλιόμετρα σε μια κόλλα χαρτί”

Αποστολή άρθρου επισκέπτη “6700 χιλιόμετρα σε μια κόλλα χαρτί”

6.700 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ

Σήκω παιδί μου να πετάξεις τα σκουπίδια στον κάδο θα έρθουν οι γάτες στην αυλή…
Έλα ρε πατέρα βαριέμαι τώρα ποιος πάει μέχρι τον κάδο…
Θα βγω έξω και πηγαίνοντας για Σουηδία… θα τα πάρω.

Θα μπορούσε να είναι ένας αληθινός διάλογος σε κάποιο ασπρόμαυρο σπίτι της χώρας και ίσως όχι μόνο σε ένα.

Εμπνεύστηκα αυτον τον διάλογο λοιπόν την Δευτέρα μετά την έκλειψη την ώρα που οι πλανήτες έμπαιναν στην κανονική τους συνηθισμένη τροχιά και έδιναν ραντεβού για την επόεμνη έλειψη μετά απο 80 άτι χρόνια, εγώ έμπαινα σε τροχιά Σουηδίας και κλείνω ραντεβού με τους ομίλους της Ευρωπαικής Λίγκας.

Αυτόν το πρόλογο έγραψα λίγες ώρες πριν το παιχνίδι με την Σουηδική σταχτοπούτα.

Ακολούθησαν 94 λεπτά σκοταδιού, 94 λεπτά που προσπαθώ να σβήσω από την μνήμη μου και όμως δεν θα σβηστούν ποτέ πλέον.

94 λεπτά ενός κακού ονείρου, ενός σκοτεινού εφιαλτιού ονείρου που οδηγεί το μυαλό στην αδράνεια στο κενό.

Σε κάθε κακό όνειρο ξυπνάμε απότομα μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας καταϊδρωμένοι, ανήσυχοι και ευχόμαστε να μην βγει αληθινό. Αυτό το όνειρο όμως ήταν εκεί, ξύπνησα απότομα και δεν είχε φύγει, ξύπνησα απότομα και χόρευε γύρω μου τρομακτικά, γελούσε με εμένα και τα όνειρα μου.

Ο Αύγουστος δεν έχει ακόμη βγει, ο ΠΑΟΚ δεν μπήκε στους ομίλους του Europa League, ο λαός του ΠΑΟΚ μουδιασμένος και η ομάδα ψάχνει να βρει προσωπικότητα και χαρακτήρα, ο οργανισμός ΠΑΟΚ άρρωστος αποκαλύπτει σιγά σιγά περίεργα παιχνίδια που έχουν πεχτεί πίσω απο την πλάτη των μοναδικών πιστών του οπαδών, που είναι εκεί αι παραμένει εκεί στις χαρές και τις λύπες. Στόματα αρχίζουν να ανοίγουν, ονόματα αποκαλύπτονται, αστείες εισηγήσεις τυχοδιωτικών προσωπικοτήτων προς τον οικονομικό ηγέτη της ομάδος από τυχαίους παράγοντες που βρήκαν φως και μπήκαν ως ετερόφωτα αστέρια, να πάρουν λάμψη από την λάμψη μιας ομάδας που φωτίζουν οι καρδιές των εκατοντάδων χιλιάδων οπαδών σε ολα τα μήκη και πλάτη του κόσμου αλλά και των αθάνατων νεκρών μας.

Οπαδών που δεν έχουν προσδοκίες από καμιά πολιτική ηγεσία, σε μια Ελλάδα που το μέλλον είναι υποθηκευμένο για τα επόμενα 99 χρόνια και βλέπουμε, οπαδών που ζουν για να αγαπούν τον ασπρόμαυρο δικέφαλο αετό, στερούνται άλλες διασκεδάσεις και πολλές φορές θυσιάζουν οικογενειακές στιγμές για να βρεθούν στα αγιασμένα τσιμέντα του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού ναου της χώρα, να ενώσουν τις φωνές και τις ψυχές τους σε μια ιεροτελεστία που όμοια της δεν υπάρχει στον πλανήτη παρα μόνο σε βαθιές μυστικιστές αδελφότητες στο Θιβέτ και το Άγιο Όρος.

Αυτοί οι οπαδοί κοιτάζαν 94 λεπτά σε ένα απομακρυσμένο χωρίο της Σουηδίας, 11 ασπρόμαυρες φανέλες να περιπλανιούνται στο πλαστικό χορτάρι μιας ποδοσφαιριής σταχτοπούτας, χωρίς ψυχή, χωρίς πάθος την ίδια ώρα που δειλοί διαχειριστές στο ταμείο δεν τολμούν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη να αγοράσουν έναν τεράστιο προπονητή και αθλητές έτοιμους να βαπτιστούν με τα νάματα των τεσσάρων ιερών γραμμάτων ώστε αλλάξουν μια για πάντα το ποδοσφαιρικό μέλλον του διεφάλου της Κωνσταντινούπολης, δέχονται τις προτάσεις παραγόντων, κομματικών στελεχών, άσχετων με την ειδικότητα τους παραγόντων και από σπόντα υπουργών.

Η ήττα του ΠΑΟΚ ήταν μια ντροπιαστική ήττα μα πάνω από όλα ήταν μια Εθνική ήττα.

Η Μακεδονία, μια από τις μεγαλύτερες και πιο πλούσιες περιφέρειες της Ευρώπης, μένει εκτός μιας αθλητικής γιορτής και την ίδια ώρα ομάδες από τα «γειτονικά» βαλκάνια ετοιμάζονται να ανεμίσουν ανθ-Ελληνικά συνθήματα στα γήπεδα της γηραιάς αλβιώνας χωρίς να υπάρχει ο ποδοσφαιρικός αντίλογος από τον σύλλογο που η καρδιά του χτυπάει ακόμη στα σοκάκια του Γαλατά στο Μπαρουκλί και τα κάστρα των παλατιών του Παλαιολόγου στην μάνα των αυτοκρατοριών, των αυτοκρατόρων και των πριγκιπισών, την Κωνσταντινούλη.

Ο αγώνας με τον ΑΟΚ πλησιάζει, όμως εγώ δεν ελπίζω τίποτα δεν φοβάμαι τίποτα, ΠΑΟΚ είμαι Π Α Ο Κ… και τα καλά και στα δύσκολα, περιμένω υπομένω προσεύχομαι, αγωνίζομαι φωνάζω για την ομάδα μου στηρίζω τον αθλητισμό συμμετέχω αγωνιώ… αυτή η ντροπή που έζησε η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα το βράδυ της Πέμπτης 24 Αυγουστου,

απαιτώ να ξεπλυθεί με την σαμπάνια που θα πιουν οι παίκτες μας μέσα από την κούπα του πρωταθλήματος την άνοιξη του 2018, τελεία και παύλα.

Ένα άρθρο από τον Ανδρέας Ακρίτας

Μπορείτε και εσείς να στέλνετε τα άρθρα σας για δημοσίευση στο zms.gr >>> ΕΔΩ <<<

loading...

Χρησιμοποιούμε τα cookies για να διασφαλίσουμε ότι θα σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στην ιστοσελίδα μας.