Αντιψυχοπλακωτισμός, αισιοδοξία, γέλιο, μπαλίτσα, ποταπά άσματα, ωραία τρέλα, να φέρουμε... Τούμπα την κάθε στεναχώρια, για να Ζούμε Μεγάλες Στιγμές

Αποστολή άρθρου επισκέπτη “ΤΟΥΜΠΑ… Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ”

Αποστολή άρθρου επισκέπτη “ΤΟΥΜΠΑ… Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ”

Αποστολή άρθρου επισκέπτη “ΤΟΥΜΠΑ… Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ”

Σε πολλά μέρη της αρχαίας Ελλάδας ένα τεχνητό λοφίσκο, συνήθως από χώμα, ο οποίος έχει υπερυψωθεί στο σημείο ενός ή και πολλών τάφων τον ονόμαζαν τύμβο, στην Μακεδονία τον ονομάζαμε τούμπα.
Η Τούμπα λοιπόν είναι ένα ταφικό μνημείο, που είτε ως ταφικό από μόνο του, λόγω των πολλών «κηδειών» που κάναμε σε μεγάλες ομάδες της Ελλάδας και της Ευρώπης, είτε ως ενεργό μνημείο αθλητισμού, βιομηχανικό εργαλείο παραγωγής οπαδών και σημείο συνάντησης μιας παρέας η μιας οικογένειας, προσφέρει στην πόλη της Θεσσαλονίκης και σε ολόκληρη την Μακεδονία, ειδικά σήμερα την εποχή των ψευτοπροφητών και τον λαμογιών, τα μέγιστα.

Υπερβάλλω? Όχι. Η Τούμπα δεν είναι ένας απλός αθλητικός χώρος. Είναι λατρευτικός χώρος, είναι Ιερός τόπος όπως ακριβώς ορίζει το όνομα του που σοφά έδωσαν οι πρόγονοι μας. Τούμπα.
Ποιά μητρόπολη της Ελλάδος συγκεντρώνει τα τελευταία 58 έτη μέσο όρο 20.000 πιστών προσκυνητών κάθε Κυριακή? Το εκκλησίασμα, αναφέρουν τα πατερικά βιβλία, είναι οι πιστοί …και ερωτώ, πότε ένιωσες σαν πιστός οποιασδήποτε θρησκείας, την καρδιά σου να συντονίζεται και το σώμα σου να πάλλεται μαζί με άλλα 20.000 σώματα και καρδιές? Σε ποιόν άλλο ναό και πότε?

Το γήπεδο, είναι ο ναός κάθε ομάδος, το εκκλησίασμα είναι οι πιστοί του οπαδοί.

Όπως το μωρό που κλαίει και δεν καταλαβαίνει το νόημα της βάπτισης. Με τον συγχωρεμένο πατέρα μου και την ήδη βαπτισμένη στον ΠΑΟΚ αδελφή, από τα βάθη της άγριας δύσης αυτής της πόλης, το θυμάμαι σαν τώρα, στο ένα χέρι του το χέρι μου και στο άλλο το μικρό του τραντζιστοράκι, αλλάζαμε το ένα λεωφορείο μετά το άλλο, μέχρι να καταλήξουμε μπροστά σε έναν τεράστιο τσιμεντένιο κατασκεύασμα, περιτριγυρισμένο από χιλιάδες ασπρόμαυρους οπαδούς. Για αυτούς ο χώρος φαινόταν οικείος, για εμένα ήταν άγνωστος και φάνταζε πελώριος στα μικρά μου αγνά και άδολα μάτια. Εκείνη η μέρα δεν ήταν σαν τις άλλες, ήταν τα ποδοσφαρικά μου βαπτίσια. Τα χρόνια πέρασαν, είναι πολύ θολή η μνήμη μου και δεν με βοηθάει να γράψω τον αντίπαλο η το αποτέλεσμα, αλλά κάθε φορά που αντικρύζω τις γιγάντιες κολώνες που στηρίζουν τους τεράστιους προβολείς, μου έρχεται πάντα η εικόνα της πρώτης φοράς που αντίκρυσα το στάδιο της Τούμπας. Ύστερα τα τσιμέντα της Θύρας ”4”, δίπλα στον μπαρμπα Γιάννη με εκείνα τα εκφραστικά τεράστια γαλάζια μάτια του στην νίκη και στην γκέλα…να μου μαθαίνει πως να ανοίγω τα χέρια μου για να μου αδειάσει βιαστηκά όσους πιο πολλούς ηλιόσπορους μπορούσε, και να γυρίσει ξανά το κεφάλι του στον αγωνιστικό χώρο σα να μην ήθελε να χάσει ούτε δευτερόλεπτο από τον αγώνα αλλά και να δείξει την αγάπη του στον μικρό μπόμπιρα που ακόμη δεν ήξερε την διαφορά του οφ-σαιντ από το το αράουτ…

Τα παιδιά έγιναν γονείς, τα χρόνια περνάνε, η Τούμπα έβαλε τα καλά της και γέμισε ασπρόμαυρα καρεκλάκια, και ρολόι έβαλε ηλεκτρονικό, πίνακα φωτεινό σαν του υπολογιστή, τουρνικέ, εισιτήρια με barcode, προσωπικό ασφαλείας ωραία κουστούμια και αστραφτερή μπουτίκ, ελκυστικό πάρκο τριγύρω. Πλέον μένω ανατολικά και προσεγγίζω το ναό από άλλη κατεύθυνση, όχι με τα πόδια η το λεωφορείο αλλά με το αυτοκίνητο, έχω παρκινγκ και εισιτήριο διαρκείας, την θέση του τραντζίστορ την πήρε το έξυπνο κινητό μου, και ευτυχώς για να έχω ελεύθερα τα χέρια μου και να κρατάω τα παιδιά …και κάθομαι πάντα στα δεξιά…όπως και ο Πατέρας…όσα χρόνια κι αν περάσουν, όση τεχνολόγία κι αν επιδράμει στην ζωή μας, η Τούμπα θα σηματοδοτεί αυτό το σημείο αναφοράς του χθές του σήμερα και του αύριο, το νοητό άξονα που θα ενώνει τα επίγεια με τα επουράνια. Έτσι σε έναν κάθετο και έναν οριζόντιο άξονα μεταξύ ψυχών και χωροχρόνου, θα ξεπερνά κάθε Κυριακή τις πίκρες μας τις δυσκολίες μας και τις πνευματικές μας ανησυχίες. Θα μας κάνει να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο κόσμο, ασχέτως αν χάσουμε η νικήσουμε, θα μας θυμίζει πάντα τις ρίζες μας. Αυτές τις ρίζες πρέπει να τις κρατήσουμε ζωντανές, αυτή την αγάπη για την ζωή πρέπει να την μπολιάσουμε στη νεολαία, μακριά από το γκρίζο δηλητήριο των λαοπλάνων πολιτικών και των εμπόρων ψυχικών και σαρκικών νάρκωτικών.

Κόντρα στα ακριβά σχέδια και τις δυτικότροπες κούφιες πολίτικαλ κορέκτ σκέψεις, η κοινή λογική των πιστών ΠΑΟΚτσήδων θέλει την Τούμπα μεγάλη και σύγχρονη, εκεί που μεγαλώσαμε εμείς εκεί που μεγαλώνουν τα παιδιά μας και εκεί να μεγαλώσουμε τα εγγόνια μας κι αυτά με την σειρά τους και…θα ζήσουμε και ζούμε στην ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΟΛΗ να σε δούμε Μεγάλε ΠΑΟΚ.

Κάποιοι θα πούνε, είμαστε τυχεροί γιατί βρέθηκε στο πιο σκοτεινό και επικίνδυνο σταυροδρόμι της ιστορίας μας ένας απόδημος Έλληνας εκ Ρωσίας, ένας «άγιος» κατά πολλούς άνθρωπος ο οποίος με την κατάλευκη γενειάδα του κουβαλάει κάτι το μαγικό…βρίσκεται σε κάθε βήμα της ομάδος και όχι μόνο πληρώνει μέχρι και το τελευταίο σεντς στο προσωπικό και τους πάικτες αλλά κάνει και αγαθοεργίες…είναι πραγματικά πανταχού παρών και τα πάντα πληρών…

Ιβάν…όταν θα πέσει η πρώτη φτυριά στη Τούμπα του νέου αιώνα, δηλώνω εθελοντής, και εγώ και άλλοι, να μαζεύω με τα χέρια το ιερό της χώμα, σαν το χώμα που κουβάλησαν στην μητέρα πατρίδα οι παπούδες μας από τους αγίους τόπους του Πόντου, όπως τότε οι εκατοντάδες εθελοντές βοήθησαν στα θυρανοίξια, απλοί εργάτες όλοι τους ενωμένοι, άριστοι μεταξύ αρίστων, τον πρώτο ναό. Μπορούμε να ενώσουμε τις καρδιές μας, μπορούμε να ενώσουμε και τα χέρια μας και η Τούμπα του νέου αιώνα να γίνει η ποδοσφαιρική Αρχιεπισκοπή της Ελλάδας.

Ένα άρθρο από Ανδρέας Ακρίτας

Μπορείτε και εσείς να στέλνετε τα άρθρα σας για δημοσίευση στο zms.gr >>> ΕΔΩ <<<

loading...

Χρησιμοποιούμε τα cookies για να διασφαλίσουμε ότι θα σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στην ιστοσελίδα μας.