Αντιψυχοπλακωτισμός, αισιοδοξία, γέλιο, μπαλίτσα, ποταπά άσματα, ωραία τρέλα, να φέρουμε... Τούμπα την κάθε στεναχώρια, για να Ζούμε Μεγάλες Στιγμές

Είναι ανάγκη να φοράμε όλοι το ίδιο κασκόλ;

Είναι ανάγκη να φοράμε όλοι το ίδιο κασκόλ;

Είναι ανάγκη να φοράμε όλοι το ίδιο κασκόλ;

Πέρασαν δυο χρόνια.
4-5-2017.
Άδικος ο θάνατος του Νάσου.

Του κάθε 24χρονου-Νάσου που φεύγει από το γήπεδο χαρούμενος μετά από μια μεγάλη νίκη της ομάδας του και χάνει την ζωή του κυνηγημένος λες και ήταν ένας αδίστακτος ληστής, κακοποιός.
Στην θέση του μπορεί να είμασταν όλοι μας.

Όλοι εμείς που φοράμε μπλούζα του ΠΑΟΚ, κασκόλ, καπέλο τατουάζ στο σώμα μας.
Όλοι είμαστε σαν τον Νάσο…

Εσύ, εγώ.
Δεν ήταν η κακιά στιγμή… γιατί του την είχαν στημένη αυτοί οι γνωστοί-άγνωστοι που δεν μπορούν να δεχθούν την χαρά του άλλου, την ανωτερότητα του.

Αυτοί δεν αγαπάνε την ομάδα τους αυτοί αγαπάνε να μισούν τους άλλους…..
Το να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος βίας, εκδίκησης είναι ο πιο εύκολος δρόμος…
Κατάρες, αφορισμοί, όρκοι εκδίκησης ναι είναι ανθρώπινες αντιδράσεις, συναισθήματα μίσους και αντιδικίας ναι λογικές, αλλά μέχρι εκεί…

Υπάρχει μια “Θεία” που αγαπώ. Και την λένε Θεία Δίκη.
Καμιά φορά μπορεί να αργεί, αλλά δεν λησμονεί…

Το παλικάρι με τα εκφραστικά μάτια δεν είναι πια εδώ.

Η μανούλα του Νάσου δεν θα ναι ποτέ ίδια… το ρολόι της ζωής της σταμάτησε εκεί στην Άγιου Δημητρίου…

Και τι να εξηγήσεις σ΄αυτή την μάνα για τους κουκουλοφόρους που κρύβονται και την στήνουν σε ανυποψίαστους οπαδούς;

Καλό Παράδεισο στον Νάσο.

Όταν φεύγει ένας νέος άνθρωπος από την ζωή είναι ότι πιο άδικο…ο πόνος δεν γιατρεύεται ποτέ.

Ας κοιτάξουμε όλοι τον καθρέφτη μας.
Θα μας πει την αλήθεια….

Είναι τόσο ανάγκη να είμαστε όλοι ίδιοι;

Είναι ανάγκη να φοράμε όλοι το ίδιο κασκόλ;

Χρύσα Άντσου

loading...

Χρησιμοποιούμε τα cookies για να διασφαλίσουμε ότι θα σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στην ιστοσελίδα μας.